Się zawiodłem. A miało być tak pięknie

Do miasta miał zjechać Znany Zespół, promując swoją najnowszą (bardzo dobrą) płytę.
Jako wierny, od 20 lat, fan tegoż (mam [niemal] wszystkie płyty) Zespołu pobiegłem po bilety.
Nabyłem, a to był ostatni moment, bo potem zabrakło.
Odliczałem dni do koncertu znanego Zespołu.
W dniu koncertu znanego Zespołu już od rana wspominałem sobie, jaki to świetny był poprzedni występ, w tej samej piwnicy koncertowej.
Wieczorem, pozostawiając dzieci pod opieką niezawodnej Pani Asi, wraz z Małżonką udałem się do piwnicy koncertowej z odpowiednim wyprzedzeniem, żeby nie uronić choć jednej nutki ze wspaniałego recitalu.

A godzinę później żałowałem, że w ogóle wychodziłem z domu.

Robert Kordylewski. Miszcz

Fajne są takie chwile, kiedy zupełnie przez przypadek trafia się na siedzącą sobie cicho w kąciku Gwiazdę. No dobra, na koncert Roberta Kordylewskiego poszedłem nie przez przypadek. Ten poznański gitarzysta grał (i chyba nadal gra) co prawda w różnych składach, ale od pewnego czasu skupił się na doskonaleniu wirtuozerskiej techniki gitarowej fingerstyle, jednocześnie pisze książki instruktażowe, udziela lekcji, uczy.

I w Charyzmie wystąpił właśnie ze swoim Robert Kordylewski Fingerstyle Blues Trio - z Leszkiem Paechem (harmonijka) i Andrzejem Kubiakiem (werbel). Kto powiedział, że potrzeba więcej?

Paula & Karol. Zamiast prochów

Jak tu napisać, żeby nie popaść w kolejny zachwyt? Jak napisać, żeby zbyt łatwo nie pochwalić za fajne, naturalne brzmienie i urocze melodie? Jak napisać, nie powtarzając, że Paula & Karol są najbardziej uśmiechniętym i pozytywnym zespołem między Odrą i Bugiem, a kto wie czy nawet nie w Europie? Jak napisać, że powinni być ordynowani przez lekarzy psychiatrów zamiast "inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny" (dla niezorientowanych - prochów na depresję)?

To bardzo trudne.

Vysoco. Miła muzyka, mili ludzie, miły koncert. Ale to za mało

Piątkowy wieczór. Zwieńczenie tygodnia. Można zwieńczać na dyskotece podrywając chichoczące nastolatki w świecących spodniach, można wlewać w siebie kolejne kufle coraz "słabszego" (wraz z przybywaniem promili) piwa, można też paść na kanapę przed telewizorem albo po prostu iść spać. Ale można wybrać wariant pośredni. Tym wariantem był koncert Vysoco - akustycznego, gitarowo-wokalnego tria, z Poznania - a jakże.

Maciej Balcar. Niedoceniany ideał

Staram się opanowywać emocje. Ale czasem należy o czymś istotnym artystycznie powiedzieć/napisać z pozycji kolan. Dzisiaj z takiej pozycji piszę o wspólnym koncercie Macieja Balcara i współpracujących z nim muzyków grupy Nie-Bo. Całe nieszczęście naszego "rynku" muzycznego polega na tym, że ktoś tak nieprzeciętnie uzdolniony buja się po obrzeżach. Niedoceniony, nie wyniesiony do zasłużonej rangi Gwiazdy. Zamiast niego błyszczą pajace, ciotki-klotki,celebryci czy inni idioci. Owszem, pewnie mainstreamowa widownia kojarzy to nazwisko, nieco lepiej zorientowani wiedzą, że facet jest wokalistą Dżemu z którym spasował się jak tłoki z cylindrami wielkiego amerykańskiego wozu - po remoncie silnika...